نجات ۳۰۰ هکتار باغ انجیر لرستان از خشکسالی
رییس سازمان جهاد کشاورزی لرستان، گفت: ۳۰۰ هکتار باغ انجیر سیاه با کیفیت در منطقه"چولهول" پلدختر به شدت تحت تاثیر تنش خشکسالی بود که با اقدامات فوری، آبرسانی شد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی وزارت جهاد کشاورزی از روابط عمومی سازمان جهاد کشاورزی لرستان، صیادی عنوان کرد: ۳۰۰ هکتار از باغات منطقه چولهول به شدت تحت تاثیر تنش خشکی قرار گرفته بود اما با هماهنگی جهاد کشاورزی، فرمانداری، بخشداری پلدختر و بازدیدهای میدانی، تصمیم بر آن شد برق موتور تلمبههای منطقه هر سه روز یک بار قطع شود تا با بارگشت آب به رودخانهها، باغات پایین دست سیراب شوند.
وی افزود: خوشبختانه با این اقدام مشترک، هماهنگی خوب بین دستگاههای اجرایی و رفع مشکل، خسارتی به محصولات وارد نشد و محصول نهایی نیز از کیفیت قابل قبولی برخوردار می باشد.
سرپرست سازمان جهاد کشاورزی لرستان گفت: عمده باغات انجیر لرستان در شهرستانهای پلدختر و معمولان قرار دارند که سطحی بالغ بر دو هزار و ۵۰۰ هکتار از اراضی کشاورزی این مناطق را به خود اختصاص دادهاند و در زمان ترسالی، تا ۵۰ هزار تن محصول نیز تولید می شد.
صیادی ادامه داد: هم اکنون این استان با تولید بیش از ۴۰ هزار تن انجیر از باغات مثمر، توانسته است رتبه دوم جهان را در نسبت سطح زیرکشت و میزان تولید به خود اختصاص دهد.
وی تنش کمآبی را مهمترین مشکل این باغات در حال حاضر دانست و گفت: برداشت بیرویه آب توسط مناطق بالادست، ورودی آب رودخانههای کشکانرود، مادیانرود و حوزه قلعه نصیر را تحت تاثیر قرار داده و کاهش ۳۶ درصدی نزولات جوی باعث شده دبی این رودخانهها به کمتر از نصف سالهای پرباران کاهش یابد.
سرپرست سازمان جهاد کشاورزی لرستان یکی از راهکارهای مقابله با خشکسالی را جایگزینی بخشی از باغات با انجیر دیم استهبان دانست و گفت: در حال حاضر حدود ۲۰ هکتار انجیر دیم در مناطق خرمآباد، ریمله، چگنی و سایر مناطق پراکنده استان و شرکت کشت و صنعت وجود دارد.
صیادی با اشاره به فعالیت مستقیم بیش از پنج هزار بهرهبردار در باغات انجیر استان افزود: برای نخستین بار توسعه انجیر دیم در باغات پلدختر نیز مطرح شده است و اگر این مدل توسعه یابد میتوان محصول را به صورت خشک نگهداری و در سایر فصول نیز به بازار داخلی یا خارجی عرضه کرد.
به گفته وی در حالیکه لرستان با تولید بالای انجیر جایگاه درخشانی در سطح ملی و جهانی کسب کرده چالشهای زیربنایی مانند کمآبی، سنتی بودن باغات، نبود صنایع تبدیلی و بیتوجهی به دانش فنی، همچنان تهدیدی جدی برای پایداری این موقعیت است و آینده این صنعت در گروی برنامهریزی هوشمندانه، توسعه آبیاری مدرن و حمایت از کشاورزان می باشد.